Urodziłem się w Inowrocławiu 4 kwietnia 1947 roku. Pochodzę z dziesięcioosobowej rodziny, którą stanowili rodzice i ośmioro dzieci – 5 dziewcząt i 2chłopców (aktualnie 2 siostry nieżyjące). Ojciec – wychowanek księży salezjanów w Aleksandrowie Kujawskim, z zawodu – inżynier rolnik, oficer kawalerii    w stopniu porucznika, Mama – wychowanka sióstr urszulanek w Kościerzynie. Rodzice prowadzili gospodarstwo rolne o powierzchni 42 hektarów w okolicach Radziejowa Kujawskiego. W latach 1954-1961 uczęszczałem do szkoły podstawowej w Radziejowie Kujawskim. Następnie edukowałem się w Technikum Ogrodniczym  w Aleksandrowie Kujawskim, gdzie złożyłem egzamin dojrzałości.

W sierpniu 1966 roku wstąpiłem do zgromadzenia księży oratorianów w Gostyniu Poznańskim. Po rozpoczęciu studiów filozoficznych w Wyższym Seminarium Duchownym w Tarnowie zostałem powołany do odbycia zasadniczej służby wojskowej w formacji – artyleria lądowa – w Bydgoszczy (wskutek zamieszania z zameldowaniem nie trafiłem do jednostki kleryckiej). Kolejnym etapem stała się służba w bateriach przeciwlotniczych w charakterze dowódcy działonu.

Po powrocie do zgromadzenia w 1968 roku podjąłem studia filozoficzne. Po ukończeniu filozofii w 1970 roku wstąpiłem do zgromadzenia księży werbistów, lecz po krótkim pobycie ponownie zasiliłem szeregi zgromadzenia św. Filipa Neri w Tarnowie. Świecenia kapłańskie otrzymałem z rąk ks. bp. Jerzego Ablewicza, ordynariusza diecezji tarnowskiej w 1975 roku. Na prośbę ks. Olgierda Kokocińskiego, ówczesnego przełożonego klasztoru w Tarnowie, podjąłem pracę duszpasterską w klasztorze księży filipinów w Radomiu w końcu sierpnia 1975 roku, z powodu choroby i nagłej śmierci ks. Edmunda Ścigalskiego, jednego z kapłanów kongregacji radomskiej. To wydarzenie przesądziło o moim pobycie w diecezji sandomierskiej, a następnie radomskiej aż po obecny czas.

Prócz obowiązków duszpasterskich i zadań zleconych przez współbraci kongregacji radomskiej, w 1975 roku założyłem zespół wokalno-instrumentalny Oratorium. W ciągu czterdziestu lat jego istnienia, w jego pracach uczestniczyło dziewięć pokoleń dzieci i młodzieży, których liczba przekroczyła znacznie cyfrę 250 osób. Prócz wokalistów i muzyków amatorskich, w pracach zespołu brali udział muzycy zawodowi, zwłaszcza w realizacji utworów rejestrowanych w studiach nagraniowych. Dorobek zespołu stanowi blisko 600 utworów zamieszczonych na 20 płytach kompaktowych i 37 kasetach magnetofonowych. Zespół Oratorium dał oprawę muzyczną i wokalną do kilku tysięcy Mszy św. i koncertów na terenie Polski i poza jej granicami. Odbyłem z zespołem 36 podróży ewangelizacyjnych poza granicami Polski, w tym 29 do USA i Kanady oraz Niemiec, Francji, Belgii, Włoch, Ukrainy, Białorusi i Litwy. Prócz wymiaru duchowego, pozyskałem z młodzieżą znaczące środki materialne niezbędne w realizacji budowy świątyni Matki Bożej Królowej Świata, w której obecnie się znajdujemy. Pragnę nadmienić, że praca zespołu została udokumentowana w 34 tomach kronik.

W 1975 roku podjąłem studia zaoczne w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Pod kierunkiem ks. prof. dr. hab. Bolesława Kumora (na seminarium z historii Kościoła) napisałem pracę zatytułowaną: Ks. Jan Pabis, życie i działalność (1877-1947). 17 maja 1977 roku uzyskałem tytuł magistra teologii.

W 1976 roku rozpocząłem przygodę w nurcie ruchu pątniczego. Po pielgrzymce pieszej do Częstochowy, w której wziąłem udział z 360 osobową grupą pielgrzymów, zostałem przez nich poproszony o podjęcie opieki duszpasterskiej. Wychodząc naprzeciw pątnikom radomskim, przez 10 kolejnych lat byłem organizatorem i współorganizatorem pieszych pielgrzymek radomskich oraz przewodnikiem grup złotych, wespół z księżmi: prof. Adamem Majem, mgr. Mirosławem Praskiem, mgr. Piotrem Jaworskim i innymi kapłanami z kongregacji tarnowskiej.

Po wycofaniu się ze struktur kongregacji radomskiej w 2000 roku, pracowałem w radiu diecezjalnym „Ave” w charakterze zastępcy dyrektora. W bardzo krótkim okresie, pod moim kierownictwem, i w oparciu o własne środki finansowe, także nieznaczne ks. bp. Stefana Siczka, zrealizowałem z kilkoma firmami profesjonalne zaplecze radiowe dla Radia AVE w postaci studia nagraniowego i emisyjnego, jak również pomieszczeń towarzyszących.

W 2004 roku otrzymałem inkardynację do diecezji radomskiej z rąk ks. bp. Zygmunta Zimowskiego, ordynariusza diecezji. Za jego aprobatą (w tym samym roku) wycofałem się z dalszej pracy w Radiu Ave.

Od 2004 roku zająłem się wyłącznie działalnością ewangelizacyjną z zespołem Oratorium.

W 2006 roku, z inspiracji pana Marcina Krzysztofika, ówczesnego pracownika Instytutu Pamięci Narodowej w Radomiu wystąpiłem o status pokrzywdzonego, w związku z zachowanymi licznymi dokumentami z okresu mojej działalności w ruchu pątniczym w latach 1976-1985, potwierdzającymi bezprecedensową inwigilację pątników radomskich (w tym mojej osoby) przez Służbę Bezpieczeństwa. Otrzymawszy status pokrzywdzonego, w styczniu 2009 roku podjąłem badania naukowe pod kierunkiem ks. prof. Bogdana Stanaszka, w Uniwersytecie Jana Pawła II, Wydział Historii i Dziedzictwa Kulturowego w Krakowie. Po 6 latach zrealizowałem rozprawę naukową zatytułowaną: Inwigilacja pieszych pielgrzymek na Jasną Górę przez SB w ramach spraw obiektowych krypt. „Pątnicy” w latach 1976-1988, którą obroniłem 12 grudnia 2014 roku. Otrzymałem tytuł naukowy: Doktor Nauk Humanistycznych.

25 czerwca 2014 roku zostałem odznaczony Krzyżem Wolności i Solidarności, przyznanym przez Bronisława Komorowskiego, Prezydenta Rzeczypospolitej, który został mi wręczony przez dr. Łukasza Kamińskiego, Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej w teatrze radomskim.